دعای روز ششم ماه رمضان به همراه اوقات شرعی و شرح دعا
دعای روز ششم ماه رمضان به همراه اوقات شرعی و شرح دعا را در این مطلب میخوانید.
دعای روز ششم ماه رمضان، مصادف با سهشنبه ۵ اسفند، به همراه اوقات شرعی به افق تهران تقدیم میشود.
اوقات شرعی تهران
| اذان صبح | طلوع آفتاب | اذان ظهر | غروب آفتاب | اذان مغرب | نیمهشب شرعی |
|---|---|---|---|---|---|
| ۰۵:۱۹:۲۲ | ۰۶:۴۳:۰۱ | ۱۲:۱۷:۵۱ | ۱۷:۵۲:۴۲ | ۱۸:۱۱:۰۴ | ۲۳:۳۶:۰۲ |
دعای روز ششم ماه رمضان
بسم الله الرحمن الرحیم
اللَّهُمَّ قَوِّنِی فِیهِ عَلَی إِقَامَةِ أَمْرِکَ، وَ أَذِقْنِی فِیهِ حَلاوَةَ ذِکْرِکَ، وَ أَوْزِعْنِی فِیهِ لِأَدَاءِ شُکْرِکَ بِکَرَمِکَ، وَ احْفَظْنِی فِیهِ بِحِفْظِکَ وَ سِتْرِکَ، یَا أَبْصَرَ النَّاظِرِینَ.
ترجمه:
خدایا در این روز مرا برای برپا داشتن فرمانت نیرومند ساز، شیرینی یادت را به من بچشان، توفیق ادای شکر نعمتهایت را به کرمت عطا کن و مرا با حفظ و پوشش خود نگهدار، ای بیناترین بینندگان.
شرح دعای دعای روز ششم ماه رمضان
در این روز، مؤمن چهار درخواست اساسی از خداوند متعال دارد:
-
توانایی در اجرای فرمانهای الهی
-
چشیدن حلاوت ذکر و یاد خدا
-
توفیق شکرگزاری نعمتها
-
حفظ و مصونیت از بلاها و رسواییها
۱. «اللّهُمَّ قَوِّنِی فِیهِ عَلَی إِقامَةِ أَمْرِکَ»
در این فراز، بنده از خداوند قدرت و استقامت برای انجام فرمانهای الهی را درخواست میکند؛ زیرا تنها او شایسته اطاعت است.
خداوند در سوره نساء، آیه ۵۹ میفرماید:
«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللهَ»
ای کسانی که ایمان آوردهاید، خدا را اطاعت کنید.
اطاعت از پیامبر(ص) و اولیالامر نیز در حقیقت اطاعت از خداوند است:
«وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُولِی الأَمْرِ مِنْکُمْ»
پاداش این اطاعت، همنشینی با بندگان برگزیده الهی است:
«وَمَنْ یُطِعِ اللهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِکَ مَعَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللهُ عَلَیْهِمْ…» (نساء، ۶۹)
اقامه اوامر الهی نیازمند صبر و پایداری است و این استقامت، نیرویی الهی میطلبد که بنده در این دعا آن را درخواست میکند.
۲. «وَأَذِقْنِی فِیهِ حَلاوَةَ ذِکْرِکَ»
مقصود از ذکر، صرف گفتار زبانی نیست؛ بلکه توجه قلبی و حضور دائمی در پیشگاه خداوند است. ذاکر حقیقی کسی است که دل و زبانش هماهنگ باشد.
امیرالمؤمنین(ع) میفرمایند: خدا را از روی غفلت یاد نکنید، بلکه با تمام وجود و حضور قلب او را ذکر کنید. حقیقت ذکر آن است که انسان در حال یاد خدا، خود را نبیند و جز خدا را حاضر نداند. چنین ذکری آرامشبخش و شیرین است.
۳. «وَأَوْزِعْنِی فِیهِ لِأَداءِ شُکْرِکَ بِکَرَمِکَ»
شکرگزاری از نشانههای حکمت است. خداوند در سوره لقمان، آیه ۱۲ میفرماید:
«أَنِ اشْکُرْ لِلّهِ»
اما قرآن کریم یادآور میشود:
«وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَشْکُرُونَ» (بقره، ۲۴۳)
شکر واقعی مستلزم دو امر است:
-
شناخت نعمتهای الهی، حتی آنچه در ظاهر ناخوشایند مینماید:
«عَسَی أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَکُمْ» (بقره، ۲۱۶) -
نسبت دادن همه نعمتها به خداوند و نه به شایستگی خویش.
از آنجا که شمارش نعمتهای الهی ممکن نیست:
«إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللهِ لَا تُحْصُوهَا» (نحل، ۱۸)
پس توفیق شکرگزاری نیز باید از سوی خداوند عطا شود.
۴. «وَاحْفَظْنِی فِیهِ بِحِفْظِکَ وَسَتْرِکَ»
در پایان، بنده از خداوند میخواهد او را از بلاهای ظاهری مانند بیماری، فقر و حوادث ناگوار، و نیز از رسواییهای معنوی حفظ کند.
قرآن میفرماید:
«فَاللهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» (یوسف، ۶۴)
خداوند ستارالعیوب است و بسیاری از لغزشهای بندگان را میپوشاند. در دعای کمیل آمده است:
«اللّهُمَّ مَوْلایَ کَمْ مِنْ قَبِیحٍ سَتَرْتَهُ…»
در پایان دعا، با خطاب «یَا أَبْصَرَ النَّاظِرِینَ» اعتراف میکنیم که خداوند بیناترین ناظران است و بهترین حافظ و نگهبان.